Ek dra 'n wond deur hierdie huis,

wat elke aand opnuut ontwaak;

dit sit by my aan tafel neer,

waar joune eens, nou leeg, sou wees.

Ek luister of die deur ontsluit,

maar net die wond kom nader tree;

haar tred is sag, haar stem is stil,

die enigste wat tuiskom, bly.

Die lig bly brand al deur die gang,

nie meer vir jou, maar vir die wond;

sy dra jou naam wanneer ek swyg,

sy noem dit sag, en my hart verlang.

Iets diep in my behoort te breek,

tog bly die wond onaangeraak,

so voed 'n mens 'n ding wat bly,

al is dit net om jou aan een te hou.

En om die wond vou ek my hande,

om net die vorm waar joune was;

so bou 'n mens 'n tempel op

vir 'n god wat nooit sal antwoord nie.

handré.