Iemand het my sadel vasgehou,
'n hand plat teen my rug,
"trap net, ek sal nie laat los nie",
en ek het geglo, want die grond
was nog te ver, die wiele te lig
vir 'n lyf wat nog nie balans ken nie.
Toe wik die hulpwieletjies, wik en wankel,
oor wortel, oor klip, oor elke skans,
tot een skroef losraak in die geskarrel
en altwee val, kletterend, sonder kaans;
net twee wiele bly, net ek, net vaart,
en die skrik van vryheid voel eers soos 'n val.
Ek trap harder; my kuite brand,
die grys streep onder my,
die heining flits verby soos vuur in my hand,
en ek lag hardop, want ek is vry;
die wêreld swiep verby soos bladsye wat waai,
en elke sekonde bring 'n nuwe uitsig wat draai.
Ek laat my hande los van die stuur,
en sprei my arms wyd soos vlerke van vuur,
die pad wat voor my oopvou, al hoe wyer,
elke moeilike draai voel nou net vryer;
'n toekoms wag, net hier voor,
en elke nuwe dag bring my nader, spoor vir spoor.
Daar's nog soveel paaie wat vir my wag,
soveel oggende wat breek met 'n nuwe dag,
ek is nie meer die kind wat huiwer en bewe,
ek is die een wat spoed vat, na vryheid strewe;
ek onthou die val, maar deur elke slag wat ek groei,
al vinniger vorentoe — niks kan my nou boei.
Kommentaar
0 kommentare