Ek soek in die donker na die boom se vrug,

te honger om vir ryp te wag,

my tande in die skil, diep en vlug,

of ek nog iets van joune kon jag.

Die sap is suur, nog ver van ryp,

te veel om te sluk, te min om te los,

so bly jy ook agter my tande knyp,

'n smaak wat nooit heeltemal wil bros.

Jou hand het na myne gegryp een aand

soos 'n tak wat weier om te buig,

en ek was dankbaar, nie heeltemal verstaan,

net dankbaar, met 'n mond vol bloed en vuig.

Ek dra die merke van my eie tande

op 'n plek waar niemand sal kyk,

'n ou gewoonte, dié om te byt

aan vrugte wat ek weet gaan seermaak.