'n Pad lê oop

sonder 'n end,

ons stap daarop,

al ken ons die wend.

Ons sien dieselfde

uitsig weer,

en hoop nog steeds

op iets meer.

Ons spore raak

soms bymekaar,

maar nooit heeltemal

regtig daar.

Die maan skyn steeds

oor grond wat ons ken,

'n ou verhaal

wat niemand ooit wen.

Ons is nog hier,

in hierdie eindlose gety,

ons is nie vry.