In die stilte waar die aarde kraak,

en hitte-golwe skaduwees maak,

loop ek kaalvoet oor die rooi grond,

op soek na wie ek eintlik is.

'n Renoster-bos wat wag vir reën,

weet dalk meer van geduld as ek.

Die windpomp draai sy stadige lied,

en vertel van jare wat verby vlieg,

en in sy kraak hoor ek my eie stem,

sagter nou, maar meer soos ek behoort te klink.

'n Meerkat kyk my reguit in die oog,

nuuskierig, onbevrees, nie hoog,

"jy hoef nie ver te soek," sê dit vir my,

"die Karoo se kind was nog altyd net hier, hier by my."

By nag lê sterre dig soos sout gestrooi,

geen stad se ligte wat die hemel mooi verooi,

en in daai stilte, groot en wyd,

vind ek myself — nie klein meer nie, net bevry.

Want hier waar min goed groei, maar diep goed hou,

het ek geleer: jy hoef nie baie te vertrou

net grond, 'n dak van sterre, en 'n hart wat weet,

die Karoo maak nie seer nie, sy vergeet.