Ek skink dit nooit

op een manier nie,

soms bitter,

soms soeter,

na hoe die oggend voel.

Nooit heeltemal swart,

nooit heeltemal wit,

net wat oorbly

wanneer hulle stadig

inmekaar vloei.

Niemand vra

oor die grond

waarin die boon gegroei het nie

net of sy reg gebrand is,

of haar geur nog hou.

Elke sluk dra

'n stilte

wat nooit hardop

gesê word nie,

net 'n smaak

wat skuif

na wie langs my sit

en swyg.

Party oggende

kom die bitter

voor die soet kan land.

Party oggende

drink ek dit kaal,

sonder heuning,

sonder hand.

Ek roer dit lank,

of laat dit trek,

dit bly koffie,

net anders gemeng

as wat 'n mens verwag.