Twee name op een plaat,
wat verweer het tot een woord teen die deur.
Ystersnykant om die stoeppilare gedraai
soos vingers wat nie meer onthou
watter hand eerste gekom het nie,
net dat hulle nou saam die gewig dra.
Twee vensters, een lig binne.
Die luike word saans toegemaak
teen dieselfde donker, en oopgemaak
vir dieselfde son wat elke oggend
oor die dak se rand kruip
en eers by die derde trap gaan sit.
Die stoep het merke
waar twee stoele nooit skuif nie,
seisoen na seisoen,
tot die hout self die vorm onthou.
En die heining, wat elke jaar
digter groei om die werf,
om oop te wees vir enigeen
behalwe die twee
wat deur dieselfde smal hek
kom en gaan.
Kommentaar
0 kommentare