'n Vriend van my het onlangs by 'n koppie koffie vir my gesê: "Jy skryf oor soveel dinge — die samelewing, oorstimulasie, mag. Maar hoekom skryf jy nooit oor onsekerheid nie? Dis mos die ding wat almal in stilte deel."

Ek het lank daaroor gedink. Nie omdat ek nie 'n antwoord gehad het nie, maar omdat ek 'n góéie antwoord wou hê — een wat nie voel soos nog 'n internet-artikel met vyf goedkoop stappe na selfvertroue nie. Toe kry ek gedink aan 'n kragtige analogie.

Die Stoeltjie in die Kombuis

Ons het in die huis 'n ou stoeltjie gehad — die soort met net een poot in die middel, wat jy vinnig kon opskuif om iets van 'n hoë rak af te haal. Dis 'n handige ding, daai stoeltjie. Maar raak dit net effens skeef, en dit val. Nie wankel nie — val. Daar's geen tweede poot om die gewig te vang nie.

Toe was daar die ander stoele in die kombuis, die met vier pote. Trap een poot per ongeluk op 'n oneweredige plek, en die stoel wik-wak 'n bietjie. Dis ongemaklik, ja. Maar dit val nie om nie. Die ander drie pote hou.

Dis, dink ek, presies hoe onsekerheid werk.

Wanneer Jy Op Een Poot Staan

Ons almal het pilare waarop ons ons waarde bou. By party mense is dit hul werk. By ander is dit hoe hulle lyk, of 'n verhouding, of wat ander mense van hulle dink, of 'n prestasie waarop hulle al jare lank staatmaak. Niks verkeerd daarmee nie — ons is nie bedoel om sonder pilare te leef nie.

Die probleem kom wanneer daar net een poot is.

Want as jou hele identiteit op daai een ding rus — sê, jou loopbaan — en daai ding kraak, val jy nie 'n bietjie nie. Jy val heeltemal. Dis hoekom 'n enkele afwysing, 'n enkele slegte dag, 'n enkele kritiese opmerking van iemand wie se mening jy te veel waardeer, jou kan laat voel of jou hele wêreld omgeval het. Dit voel buite verhouding met wat eintlik gebeur het. Maar dis nie oordrewe nie — dis fisika. Een poot kan nie 'n stoel dra nie.

Onsekerheid, in daai lig, is nie 'n gebrek aan selfvertroue nie. Dis 'n stoel wat op een poot probeer staan.

Die Raad Wat Nie Werk Nie

Die meeste raad oor onsekerheid sê: maak daardie een poot dikker. Werk harder aan jou loopbaan. Verbeter hoe jy lyk. Kry meer bevestiging van die mense wie se mening vir jou saak maak. En vir 'n rukkie voel dit of dit help — die poot word sterker, die stoel voel meer stabiel.

Maar 'n dikker enkele poot is steeds een poot. Dit maak die val net stadiger, nie onmoontlik nie. Iewers, oor 'n leeftyd, sal daardie een ding kraak — want alles kraak op 'n stadium. Werk verander. Skoonheid verdwyn. Mense se menings skuif. En as dit al is waarop jy gebou het, val jy weer, net van hoër af.

Wat My Ouma Nooit Bedoel Het Om My Te Leer Nie

Die antwoord is nie om harder te werk aan die een poot nie. Dis om meer pote te bou.

Dit beteken nie jy moet jou passie vir jou werk laat vaar, of ophou omgee oor hoe jy lyk, of hierdie dinge onbelangrik maak nie. Dit beteken jy verdeel jou waarde oor méér as een ding. Jou verhoudings. Jou karakter. Die dinge wat jy geskep het. Jou geloof, indien jy een het. Die manier waarop jy na ander mense omsien. Elke poot wat jy byvoeg, is nie net 'n rugsteun nie — dit gee die stoel iets wat een poot nooit kan hê nie: balans.

'n Stoel met vier pote wik-wak soms. Dis nie 'n teken dat iets verkeerd is nie. Dis net die stoel wat aanpas by 'n oneweredige vloer — wat, kom ons wees eerlik, die lewe altyd is. Onsekerheid hoef dus nie te beteken dat jy gebroke is nie. Dit beteken dalk net jy staan tans op minder pote as wat jy kan bekostig.

Aan My Vriend

Ek weet nie of dit die artikel is wat jy in gedagte gehad het toe jy vir my gesê het ek moet oor onsekerheid skryf nie. Maar ek dink dikwels aan daai stoeltjie in ons ou kombuis, en hoe dit nooit die vier-poot-stoel se stabiliteit gehad het nie — nie omdat dit swakker gemaak was nie, maar omdat dit net anders gebou is.

Miskien is dit al wat ons hoef te onthou wanneer ons onseker voel: dis nie 'n teken van swakheid nie. Dis net 'n stoel wat vir ons wys presies waar nog 'n poot nodig is.