Ek het die raam gebou vir jou gesig,

elke sy presies, elke net hoek reg.

Goud opgevryf tot dit vonk vang

in die laaste lig oor die rant.

Maar jy het nie gekom nie.

Nou staan hy in die veld en wag,

leeg soos 'n mond wat ophou praat.

Deur die glaslose vlak sien ek net gras,

net bosse wat nie vra wie ek verwag het nie.

Die rooi kom in elk geval.

Nooit gevra, nooit uitgenooi nie—

sy rooi vingers trek deur die raam

en vat die plek waar jy sou staan.

Miskien is dit reg so.

'n Raam bou 'n mens vir wat kom,

nie vir wat jy wou hê moes kom nie.

Die veld weet dit lankal.

Ek los die raam nou waar hy staan.

Die roes onder hom het ook opgehou wag

vir 'n gesig, vir 'n storie, vir enigiets,

dit lê nou net plat, en word bruin.