Ek dink haat is 'n wonderlike ding,

dit slyp die rande skerp waar liefde stomp geword het,

dit wys jou waar die grens lê

tussen wat joune is en wat hulle van jou afgeneem het.

Ek het geleer om woorde te haat

wat nooit vir my bedoel was nie,

en hande te haat

wat nooit sag was toe hulle moes wees nie.

Dalk is dit nie haat nie, dalk is dit net

die eerste eerlike ding wat ek ooit gevoel het,

want ek moes soms iemand haat

om vir myself lief te kan wees.

Nou sit ek hier, nugter,

sonder wraak, net met die wete:

dat haat, wanneer reg gebruik,

'n mens kan red van homself.