Die winter het my hande kaal gelaat,

kaal soos die takke teen 'n grys gordyn,

en tog, iewers onder die ryp se lae,

lê 'n saad wat weier om te kwyn.

Ek het gestaan waar niks meer wou groei,

waar elke tuin net dorings was en steen,

maar iets in my het steeds geglo, geboei

aan 'n lente wat ek nog nie kon ken.

En só sal ek weer,

met my tande,

blomme pluk.

Nie met vingers nie, te sag, te bang

vir dorings wat te lank geskrik het —

maar met 'n vasbyt wat al jare lank

op hierdie een oomblik gewag het.

Laat ander met hul hande pluk en tel,

ek het 'n ander soort verlange:

om self, met tande, self te vergeld

vir elke somer wat ek moes bedwange.

Want blomme wat 'n mens moet baklei om te kry,

smaak soeter as die wat in somer kom.

En al bloei my mond, sal ek nie huil nie —

ek pluk. Ek byt. My tong is stom.