Sommige dae bring nuus wat ’n mens net laat stilstaan. Vandag is so ’n dag. Ek het die terugvoer van LitNet ontvang dat albei beoordelaars ’n eenparige “Ja” gegee het vir die plaas van my nuutste artikel.

Hierdie artikel vorm die kern van die gedagtes en idees waarvoor ek onlangs ’n ruimte gevind het om oor te praat op die klankseendiens Therapy Me. Om te sien dat die idees wat daar begin posvat het nou hul pad na ’n navorsings- en kultuurplatform soos LitNet vind, is ’n onbeskryflike voorreg.

Maar wanneer ’n mens sulke nuus kry, besef jy gou dat geen sukses stoksielalleen gebeur nie. Geen artikel word in algehele afsondering geskryf nie, meen ek, en geen gedagte vind sy vorm sonder die mense wat die ruimte skep waarin dit kan groei nie.

Daarom wil ek vandag nie net stilstaan by die uitkoms nie, maar veral by die pad tot hier.

Die mense wat die ruimte skep

Agter elke geskrewe woord is daar gesprekke wat tot laatnag strek, mense wat luister wanneer idees nog nie heeltemal ryp is nie, en raadgewers of vriende wat die regte vrae op die regte tye vra.

Aan elkeen wat altyd ’n klankbord is, wat geduldig luister wanneer ek my denke uitpluis, en wat sonder skroom eerlike terugvoer gee: dankie. Julle geloof in my werk en julle bereidwilligheid om my gedagtes uit te daag, is die hoeksteen waarop hierdie skryfwerk gebou is.

'n Spesiale dankie gaan ook aan die span van Therapy Me. Die geleentheid om oop en eerlik op die program te kon praat, het gehelp om die gedagtes te orden wat uiteindelik hul pad na die papier gevind het. Dit het my weer herinner aan die krag van betekenisvolle gesprekke.

Nederigheid en die pad vorentoe

Om te hoor dat albei beoordelaars gunstig gestem is oor die werk, gee ’n mens fantastiese moed, maar dit bring ook ’n diep gevoel van verantwoordelikheid mee.

Dit herinner my daaraan om aan te hou vrae vra, aan te hou soek na antwoorde, en altyd getrou te bly aan die onderwerpe wat my dryf.

Sukses is selde ’n enkeling se verdienste; dit is eerder die somtotaal van die vertroue, tyd en krag wat ander in jou belê. Vandag vier ek dus nie net ’n skryfstuk wat verskyn nie, maar veral die gemeenskap en mense wat dit moontlik gemaak het.

Dankie dat julle deel is van hierdie reis. Die artikel verskyn binnekort op LitNet!